tirsdag 28. august 2007

BiG

- Her går eg...

- Fra sånn no og ca. 10 mnd. fram i ti' ska' eg bu på denne skulen og gå på musikk og formidlingslinja...

- Oje...

onsdag 22. august 2007

Handling...

Eg, Randi Anette, ein trufast kunde...

Rimi, synd for deg at eg ikkje har klasserommet mitt over deg lengre. Har tydligvis lagt fra meg en betydelig sum pengar hos deg dei dagane eg har vore på skulen.

Platekompaniet, synd for deg at eg ikkje havne i dine lokaler når eg mister bussen, tydligvis vore tett, ofte og litt for lenge i dine lokaler, til tider... Hvertfall ut i frå kviteringane å dømma. Sku gjerne vore ein tur innom, likevel. Hehe... Trur du har noken cd'ar eg kunne tenkt meg å eiga... Fattig student no, d' får venta til eg føler at eg har råd til slike goder att.

torsdag 16. august 2007

Snill mann på parkeringsplass...

Kom inn på ein parkeringsplass og sku parkera bilen...
Der såg ut t' å vær smått m' ledige plassa att...
"Kjipt", tenkte Randi då, "Håpe eg finn ein plass å parkera..."
Bilen framfor stoppe, for å rygga seg inn i ein ledig ruta.
Randi står og vente på å få kjøra forbi, sånn at ho og kan finna seg ein plass å parkera.

Bilen framfor ombestemme seg, kjøre vidare, finn ein anna plass å parkera.
Då kan Randi rygga seg inn i rutå som han forlot.

Mannen so' lot ho parkera på "sin plass", går forbi, Randi smile så fint ho kan.
"Snille mann, so' lar meg parkera der han hadde tenkt...", tenke Randi.

Han hørte truleg ikkje ka Randi tenke, men han va no snill=)
Men han smilte no fint t' bakars då;)

mandag 6. august 2007

Sommerferie...

Slappe av...


Se på Solnedganger....



Jakte på sommerfugler....



fredag 3. august 2007

Til han som ikkje trur...

Noen ganger ønsker eg at eg kan skru tida tilbake; sei dei tinga eg aldri turde, gjera dei tinga eg drømte om og ikkje minst prøva å få deg til å forstå. Spørsmålet som kjem tilbake til meg er:
"Ville eg turd å gjøre det rette denne gangen, om eg fekk ein ekstra sjangs? Sei det rette?"

Du veit ka eg trur på, men ka hjelper det når eg ikkje klare å forklare deg kvifor? Eg klare rett og slett ikkje å tru at vi oppstod av ingenting. I min verden har all reaksjon, ein årsak. Inkl. liv. All kjærlighet må ha oppstått frå ein eller annan plass. I meg sjøl klare eg ikkje å sjå korleis eg klare å vær glad i deg... Men sannheten e' jo at eg e' glad i deg, ganske enkelt fordi eg har noe i meg som ikkje klare å la vær. Sår en kjærlighet får en kjærlighet. E' d' virkelig sånn?

No ser eg deg truleg ikkje på lenge. Kvifor håpar eg at det plutseleg skal skje noko med deg utan at eg e' der... D' e' d' einaste eg kan gjøre; håpe og be om at du skal forstå, tilslutt... Ka e' odsen for at du ska skifte fullstendig meining og innstilling no, ikkje for 6 mnd sidan eller før d'?

Så mange spm... Eg håpe at du forstår, tilslutt...